Galerie en Atelier Het Beeldconsulaat in Bleiswijk

“Within every form of art,
the creator’s echo softly dwells,

forever in motion.

Projecten

Bekijk hier de lopende en de projecten uit het verleden van Ariane Kok >>

About the artist

Wie is Ariane Kok en wat inspireert haar >>

Kunsttoer

Deelname aan de kunsttoer 2026 Bekijk hier de kaart waar alle kunstenaars te vinden zijn >>

Dit jaar staat de Kunsttoer in het teken van Claude Monet.

Een kunstenaar die mij raakt, omdat hij niet zozeer schilderde wat hij zag, maar vooral hoe hij het licht beleefde. Hij liet kleur, sfeer en het moment spreken. Monet (1840–1926) keek steeds opnieuw. Naar hetzelfde landschap, dezelfde vijver, dezelfde bomen maar nooit was het licht hetzelfde. Die manier van kijken herken ik in mijn fotografie. Ook ik ben voortdurend op zoek naar dat ene moment waarop licht iets verandert in wat je ziet. Waar het gewone bijzonder wordt. Waar sfeer belangrijker wordt dan perfectie. Mijn fotografie gaat voor mij dan ook niet alleen over het vastleggen van een beeld, maar over het vangen van licht, gevoel en een moment dat nooit meer precies hetzelfde terugkomt.

Monet schilderde het licht.
Ik fotografeer ermee.

Tijdens de Kunsttoer nodig ik je uit om met mij mee te kijken.

Inspiration

Van herinnering naar transitie

Mijn werk ontstaat niet vanuit één vast onderwerp. Het beweegt. Het verandert, net zoals ikzelf als kunstenaar voortdurend verander. Wat vandaag mijn blik bepaalt, kan morgen weer een andere betekenis krijgen. Toch blijken de verschillende fases achteraf vaak verrassend sterk met elkaar verbonden.

In ‘80 jaar vrijheid’ richtte ik mijn camera op de mens achter de geschiedenis. Op gezichten, herinneringen en de sporen die oorlog en vrijheid in ons achterlaten. Het was een zoektocht naar wat blijft wanneer de strijd voorbij is. Naar de mens, naar kwetsbaarheid en naar herinnering.

Van daaruit verschoof mijn blik naar een ander soort stilte: de dood. Niet als een eindpunt, maar als onderdeel van een groter proces. De vergankelijkheid van het leven werd een belangrijk motief. Bloemen kwamen in beeld, soms kwetsbaar, soms bijna verstild, als symbolen van sch

Maar waar dood is, ontstaat ook ruimte voor nieuw leven.

Mijn bloemen begonnen zich te openen. Er verschenen insecten in mijn beelden. Kleine wezens die leven, bewegen en zich tussen de bloemen begeven. De aandacht verschoof van het einde naar wat daarna komt: groei, beweging en opnieuw beginnen.

Ook mijn fascinatie voor Día de los Muertos heeft daarin een belangrijke plek gekregen. De Mexicaanse traditie waarin de dood niet alleen wordt betreurd, maar ook wordt herdacht en gevierd, raakte mij. Dood en leven staan er niet tegenover elkaar; ze bestaan naast elkaar. Kleur, bloemen, herinnering en vergankelijkheid worden één geheel.

En dan zijn daar de vlinders.

Voor mij zijn zij het ultieme beeld van transitie. Een vlinder is nooit alleen een vlinder. Hij draagt zijn eerdere vormen met zich mee. Van rups naar cocon naar vlinder: niets wordt uitgewist, maar alles verandert van betekenis.

Dat is ook hoe ik mijn ontwikkeling als kunstenaar ervaar.

Mijn beelden van oorlog, dood, bloemen, insecten en vlinders lijken op het eerste gezicht verschillende werelden. Maar wanneer ik ze naast elkaar leg, zie ik geen breuk. Ik zie een beweging. Van herinnering naar verlies. Van verlies naar schoonheid. Van schoonheid naar leven. En van leven naar transformatie.

Mijn fotografie gaat uiteindelijk over kijken. Over wat er gebeurt wanneer je langer blijft kijken dan het eerste beeld. Wanneer licht, vorm en detail een andere laag zichtbaar maken. Misschien is dat ook de reden dat mijn werk steeds opnieuw verandert: mijn manier van kijken verandert mee.

Zoals een bloem niet hetzelfde blijft, en een vlinder niet terug kan naar zijn cocon, kan ook een kunstenaar niet stilstaan.

Mijn werk is daarom geen verzameling losse fases.